route

11 kilometer scheidden ons nog van de Amerikaanse grens, en het was Lotje die ons die grens overtrapte. Want of het nu kwam door een te hoog koekjessuikergehalte, of door twee dagen rust zonder goede rekoefeningen, ik kreeg het éne been niet meer omhoog.
Maar daar stonden we dan, in Roosville, een wel zeer rustige grenspost. Terroristen zien ze hier niet passeren. In Roosville wordt voornamelijk gezocht naar runderen. Niet minder dan driemaal werd ons de vraag gesteld of er 'beef' in onze fietstasssen zat.

Toen we, naar waarheid, driemaal ontkennend antwoordden, waren we binnen. Bijna, want dan bleek dat we voor het eerst de Amerikaanse bodem zouden betreden. En dus werden we het ook weer zeer rustige grenskantoor binnengelaten. Daarop hadden we ons verheugd : de kritische doorlichting van onze identiteit, de iriscopie, de afgedwongen vingerafdrukken.

Niets van dat alles in het godvergeten Roosville. Onze paspoorten werden electronisch ingelezen. Een onnozele webcam nam een foto : Lotje vrolijk lachend, ik, hoewel frisgeschoren, toch zo misdadig mogelijk kijkend. En onze vingerafdrukken werden, heel netjes, ingelezen met een infraroodapparaat.

Eérst de linkerwijsvinger op het glasplaatje, dan pas de rechterwijsvinger. We betaalden voor de greencard, en dat was het.
Daarna trapte Lotje ons tot in het beste van de twee motels van het dorpje met de mooie naam Eureka. 's Avonds aten we de lekkerste pasta sinds we België ver-

laten hadden.
We vonden de mensen die ons bedienden nog vriendelijker dan in Canada. En we sliepen voldaan in.
De volgende dag was het weer Lotje die ons Amerika verder intrapte. Want nu wou mijn andere been niet meer mee.

Koen