route

Er zit weinig volk op de California Zephyr, maar dat is eerder uitzonderlijk, verzekert de hostess ons. Het aantal treinreizigers groeit jaarlijks. De hostess is zwart, en dat valt op. Want onze maand in de cowboystaten was erg blank.
We zitten op de lijn Chicago - Denver - San Francisco, precies om middernacht zijn we vertrokken uit Salt Lake City. Ondertussen hebben we drie uur vertraging. Met de snelheid van de trein is het nochtans niet zo slecht gesteld. Waar het kan, rijden we vlot sneller

dan de trucks op de Interstate. Maar er zijn onderhoudswerken en het vrachtvervoer heeft voorrang, en dat heeft ons vannacht opgehouden.
In Salt Lake City werd de voorste diesellocomotief volgetankt. Er hangt een tweede locomotief achter, die hebben we hopelijk niet nodig.

De trein is reusachtig hoog, vanop de begane grond kijken we aan tegen geblutste en gedeukte blikken wanden. Achter één van de bagagedeurtjes, we weten niet meer waar maar we zouden het moeten weten, is onze fiets verdwenen. De raampjes van de zitplaat-

sen, de panoramawagon en het restaurant bevinden zich allemaal ver boven ons hoofd. En hoewel er op de trein leeslampjes en slurptoiletten, airco, een televisie en een telefoon zijn, lijkt alles vintage.
Een groep 'America by Rail'-reizigers maakt de nostalgie nog tastbaarder. En een smal gleufje naast de vuilbak in het

toilet is bestemd voor gebruikte enkelbladige scheermesjes. Die zijn, ik kan het ondertussen weten, in Noord-Amerika onvindbaar.
Misschien zijn we wel één van de laatste passagiers van dit legendarische bedrijf. Veertig jaar geleden had Amerika een uitgebreid spoorwegennetwerk. En toen kocht iedereen zich een auto. Nu is nog maar een fractie van het netwerk in gebruik. Amtrak is al jaren ondergefinancierd, en de infrastructuur is verouderd en soms gewoonweg versleten. En hoewel een verlichte Bush zijn landgenoten

De USA dreigt het enige land ter wereld te worden zonder passagierstreinen.
In de panoramawagon ligt dan ook een oproep van de National Association of Railroad Passengers, om een briefje te schrijven naar het Witte Huis. De redenen om te investeren in de spoorwegen zijn dezelfde als in België : energie-efficiëntie en ontlasting van de overvolle wegen. En, in het geval van de Amerikaanse spoorwegen, de meest ontspannen manier om te genieten van een onwaarschijnlijk landschap.

Koen

onlangs opriep om zuinig om te springen met energie, heeft ook hij fel gesnoeid in het budget van Amtrak wegens de uitgaven in Irak. De toelage voor 2007 is zo laag dat Amtrak zelfs geen geld heeft voor preventief onderhoud. Een vliegtuigpassagier wordt zeven maal meer gesubsidieerd dan een treinreiziger.