route

De zon gaat onder wanneer we in Davis van de trein stappen. We hebben drie uren vertraging, het is een heerlijke zomeravond, overal staan palmbomen en voor het eerst zien we weer fietsers op straat.
We logeren in een typisch Californische bungalow uit de jaren zestig. In het midden van de grote woonruimte met eethoek, zithoek en open keuken is er een overdekt atrium. Alles in het huis vertoont sporen van slijtage, maar het meubilair is origineel en David, onze gastheer, heeft het huis, dat wel een aantal ingrepen had ondergaan, weer min

of meer in zijn oorspronkelijke staat hersteld. In de tuin staat een jacuzzi van waaruit David elke nacht rond 4 uur, voor hij vertrekt naar zijn werk, de sterren bestudeert.
Davis is één van de leukere studentensteden van Amerika. De volgende dag gidst David ons door het stadje en ondergaan we een milde cult-

tuurshock. Het is maanden geleden dat we zoveel groen zagen, er heerst een gezellige drukte en iedereen ziet er ontspannen en sexy uit. We fietsen door dreven die geuren naar de olijfolie, de olijven blijven aan de bomen hangen tot ze er vanzelf afvallen.

Over de uitgestrekte universiteitscampus hangt een sfeer van studie-ernst die terzelfdertijd heel ontspannen aanvoelt. We zien proefvelden met genetisch gemanipuleerde gewassen. De afdeling biotechnologie heeft een zeer goede reputatie, maar het onderzoek dat hier verricht wordt zorgt af en toe voor botsingen binnen de studentengemeen-

schap, want Davis is een progressief stadje en het groene gedachtengoed is hier prominent aanwezig.
San Francisco ligt ondertussen op fietsafstand, maar we maken we eerst nog een rondrit langs de wijngaarden van de Napa- en de Sonomavallei.
En hoewel we geen grote afstanden afleggen, gaat het fietsen ons slecht af. Het lijkt wel alsof onze spieren verdwenen zijn tijdens de rustdagen in Salt Lake City en Davis. Tot we horen dat de hellingen

Zo vergapen we ons in Clos Pegase vooral aan de waanzinnige kunstcollectie die in de kelders verzameld ligt. Sterling wordt dan weer zeer toeristisch uitgebaat, je moet een kabelliftje nemen om de zestig meter hoge bult te bedwingen waarop het landgoed ligt. Maar gelukkig krijgen we daar ook een paar alternatieven te proeven voor de alomte-

hier heel wat steiler zijn, in de winter valt er immers geen sneeuw.
California leeft in overvloed, en we genieten ten volle. Overal vind je kleine deli's, die vervangen de coffeeshops waar we in Canada zo graag vertoefden. In de Napa-vallei bezoeken we aan paar wijngaarden.

genwoordige en nogal opdringerige Chardonnay en Cabernet Sauvignon-wijnen. Veel wijnen kan je alleen in de wijngaard zelf kopen, aan belachelijk ronde prijzen: 30 dollar per fles. Of 75. Of 100. We keren dus altijd met lege handen terug naar ons tentje.
Ondertussen zitten we dicht bij de kust, we slapen tussen de redwoods. Echt

grote exemplaren zien we pas in Armstrong State Park, even buiten Guerneville. En hoewel we voor de recordexemplaren nog een paar honderd kilometer noordelijker moeten zijn, houden we aan onze wandeling tussen deze giganten toch 'a pain in the neck' over.
We volgen de Russian River Valley tot we op Highway 101 uitkomen, de scenische kustweg die Vancouver verbindt met San Francisco, Los Angeles en San Diego. De uitzichten over de oceaan zijn bij momenten

En daar zijn we maar al te blij mee, want bij het klimmen gebruiken we onze kleinste versnelling weer meer dan ons lief is.
Een paar dagen later verlaten we de oceaan en steken we het kustgebergte over naar Mill Valley, een rustig voorstadje van San Francisco. Tijdens de afdaling piepen onze remmen als nooit tevoren. En net voor we bij Mark en Ann, onze laatste gastheren, aankomen, breekt de ketting. We zullen dus helaas nooit weten of we de allersteilste helling van onze reis ook al trappend hadden kunnen bedwingen, want de laatste 300 meter duwen we onze fiets naar boven.
Onze laatste fietstocht in Noord-Amerika zit er op.
Morgen rijden we de Golden Gate Bridge over, we brengen onze naar onderhoud snakkende fiets om de verkeerde redenen via een verkeerde weg naar de verkeerde fietsenmaker. Maar dat is weer een ander verhaal.

Lotje

adembenemend en de weg zelf, een golvende asfaltstrook vol steile hellingen en scherpe bochten, is heel afwisselend. De route is bij fietsers dan ook zeer populair, hoewel het hier in de zomer razend druk is. Eind oktober valt dat allemaal veel beter mee, dikwijls hebben we de weg voor ons alleen en kunnen we ons voluit laten gaan in de steile afdalingen