Reisverslag Amerika 14

We zitten in de Grand Canyon. In, op de bodem. Het heeft ons een paar uur gekost, maar nu zijn we aan de Bright Angel Creek, een zijriviertje van de Colorado. En dat is bijna een mijl lager dan ons vertrekpunt vanmorgen. Morgen wacht ons de klim terug. Maar eerst slapen we hier een nachtje. Het is hier zo'n 10 graden warmer dan boven. En dus ontmoet ik weer mjn geliefde mugjes.
Volgens onze reisgids moet je de Canyon een keer in je leven gezien hebben. Gisterenavond wierpen we onze eerste blik.

Een heel brede kloof, in rode, roze, groene, witte, oranje, zwarte en bruine tinten. Ongelooflijk mooi. Ergens heel diep dachten we de camping al te zien. Dat we zouden afdalen, hield ons de hele nacht wakker.
Hel eerste deel van de afdaling was er vooral wind, veel wind. En kleur. En kronkelbochtjes. Echt steil was het niet,

al duurde het wel een tijdje voordat we de bodem van de Canyon konden zien. We vierden onze aankomst met Budweiser en trillende spieren. En morgenochtend tracteren we ons op een duur ontbijt. Want de pannenkoekjes, het fruitsap, de eitjes en het spek worden

allemaal door muilezels naar beneden gedragen. Op die ezels zitten meestal ook nog touristen die ongemakkelijk en gespannen heen en weer schokken.
"Dus je 'et nen John en een Molly" zegt Belg twee tegen Belg drie. Lang geleden dat we nog eens Nederlands hoorden. Het zet de eindscore op zeven nederlandstaligen in anderhalve maand.

We zijn weer boven. De plezante conversatie doet wel deugd na de lange klim. Vooral de laatste mijl was lastig. Er kwam geen einde aan de kronkelwegjes. Maar het enige wat je op zo'n moment kan doen is je ene voet voor de andere blijven zetten. En zo geraak je boven.
Voor alle duidelijkheid: Johnnies zijn mannelijke muilezels en Mollies zijn de meisjes. Altijd hebben ze een paard als mama en een ezel als papa. En elke volgende opmerking is niet grappig!

Lotje