Verslag van de oude Belgen

 

Verslagen Amerika
18-30 november

<<

“We’ll meet in Grand Junction”.
Zelfs de immigration-officer in Washington had nog nooit gehoord van deze negorij en noteerde dan ook maar dat wij zouden logeren in San Francisco. Gelukkig kende de piloot van het kleine tweemotorige propellervliegtuigje wel onze bestemming.
Midden in de nacht en in het pikdonker zette hij ons af op iets wat op een vliegveld leek waarrond  een aantal huizen: Grand Junction - Colorado. Twee bibicyclers stonden ons op te wachten. Traantjes…..

Een korte eerste kennismaking met de VW-Westfalia die ons de volgende week doorheen Utah, Nevada en Arizona naar San Francisco zou vervoeren en die, door zijn retro-karakter, bij de Amerikanen heel wat bewondering en jaloezie zou opwekken.
Vanaf de eerste dag wisten we wat er ons te wachten stond: een lange “trail”,

niet te verwarren met “een wandeling”, door Arches National Park zou onze spieren voor de eerste keer testen.
Een bordje vermeldde dat het een vrij moeilijke trail was en dat mensen met hoogtevrees zich dienden te onthouden.

Smalle richels,  steile afgronden en glibberige rotsen, niets werd ons bespaard.
De afwezigheid van berggeiten werd gecompenseerd door de aanwezigheid van Koen die steeds te vinden was op de hoogste, en liefst meest ontoegankelijke rotsen.
Canyonlands, Ghoblin Valley, waar wij de

voetsporen volgden van de kaboutertjes die ’s nachts op pad waren geweest, Bryce Canyon, Zion, waar kettingen in de rotsen waren geslagen waarlangs men zich omhoog kon trekken, en Yosemity, deze tochten waren “peanuts” in vergelijking met wat ons de eerste dag was voorgeschoteld. En tussendoor even enkele dollars verspelen in Las Vegas en, toepasselijk, stil worden in de Death Valley.
En ons hart vasthouden wanneer onze chauffeur op de bochtige bergwegels tegelijkertijd stuurde, fotografeerde, at, dronk en, wanneer nodig, de wegenkaart raadpleegde.

/\

(= Teergeliefde ouders van Lotje, nvdr)

Na een week avontuur reden wij via de Oakland Bridge San Francisco en de beschaving binnen en konden wij opnieuw slapen in een echt bed. En cultuur opdoen: sushi eten tussen de Japanners, vis bij Alioto’s, knoflook in de Stinking Rose, rauwkost in de Grattitude in de

Elke dag leerden wij wat bij: worstjes bakken op een stokje boven een houtvuur (tip: zorg dat het stokje niet in brand raakt of uw worstje is foetsjie), ontbijten met handschoenen, ploffende popcorn in bedwang houden…...
En niet te vergeten: slapen in een camper: zo moet een brood zich voelen dat in de over wordt geschoven.

Mission (het is op een hoek, Moeke), en een stop bij elke Starbucks voor een gemberkoffie.
Maar ook: verbroederen met de brandweer (kwestie van Tomas jaloers te maken), de Coït Tower beklimmen, lezen in”City Lights”, meebrullen met de Sound of Music  en trammetjes rijden.
En niet te vergeten: winkelen in Macy’s

waar, te oordelen naar de bestede tijd, de lingerie en de T-shirts met de hand en op maat  worden gemaakt.
En dan werd het tijd voor onze bibicyclers om het vertrek naar Chili voor te bereiden.
Hiertoe werd ons eerst een reiszak afhandig gemaakt.
Nadien kwam de, o zo lieve, vraag of wij een paar spullen (dit bleken nadien een stapeltje boeken, kleding en gebruikt materiaal te zijn) terug naar Gent wilden
meenemen…….met de aankoop van een nieuwe valies tot gevolg.
Op woensdagavond was het dan zover: de shuttle stond voor de deur van het hotel en laadde onze reisgezellen in voor de trip naar het vliegveld.

Traantjes…..

Er restten ons nog enkele dagen in San Francisco.
Wij wandelden naar en over de Golden Gate Bridge, reden naar Muir Woods, voeren met de ferry van Sauselito over de baai en dachten “Waren zij er nog maar bij”.

De Oude Belgen


Tot slot nog een gouden tip voor eventuele bezoekers van de Bibicyclers: NEEM EEN LEGE VALIES MEE!