route

"Ik wil terug naar Canada." Dat zei ik tegen Koen vandaag, op onze vierde dag in Amerika.
Is het omdat de vakantie voor de meeste mensen voorbij is, dat iedereen zich nu anders gedraagt? In Vancouver zwaaiden mensen naar ons, maakten ze een praatje. Hier in Whitefish, ons eerste stadje in Amerika, kijken ze je aan en draaien zich om. Zonder praatje. Zelfs ons nieuwe vriendje Nemo zwijgt stil. Nemo is een oranje goudvs die vanaf morgen meefietst en de lange golf zal afzwemmen. Meteen ook een vriendje voor de andere goudvissen op mijn fietsbel.

In Canada wees een bord met radiofrequenties er meestal op dat we stilaan een nieuw stadje naderden. Tussen twee stadjes in, zagen we dan vooral bossen en bergen. Hier in Montana zie je ook tussen twee steden huizen langs de weg. Soms van die echte, statige Amerikaanse huizen. Maar je ziet ook veel bewoonde barakken.

En er is veel meer afval op de weg.
Ook wennen is dat we in Amerika meer moeten rekenen. Want alles is hier in Miles en in Feet. We weten zelfs niet hoe warm we het hier hebben. Goed dat ik bij juffrouw Marie-Claire in het tweede leerjaar hoofdrekenkampioen ben geweest.

Want om van mile naar kilometer te rekenen, deel je het aantal miles eerst door vijf, waarna je de uitkomst met acht vermenigvuldigt. Een mile is dus 1,6 km.
Nu de vierde dag bijna voorbij is, is mijn verlangen naar Canada nog wat versterkt. Want vanavond op de camping verloor mijn ring zijn zilver.

De KOA, de Kampgrounds of America, maakt zijn slogan misschien net iets te sterk waar; "#1 for good clean fun".
Voor het eerst hebben we een camping met zwembad en bubbelbad. Meteen ook de duurste tot nu toe. Het water van het bubbelbad is een beetje aan de warme kant en ruikt ook sterk naar chloor, maar het doet toch deugd. Tot Koen opmerkt dat het water zijn huid wel erg uitdroogt en ik eens naar mijn linkerhand kijk. Ontzet zie ik dat mijn ring er dof uitziet. Een of ander chemische reactie heeft het zilver opgefret. Dat we toch wel willen dat de bacterien van de andere gasten weggezuiverd worden, is de reactie aan de balie. Clean Fun for sure. Jammer alleen dat ik wel aan mijn ring ben gehecht geraakt. Het was het eerste cadeautje van Koen en ik heb het sinds die dag, nu zo'n zes jaar geleden, elke dag en overal gedragen.
Toen ik nadien, nog steeds in shock, de kleren stond uit te wassen, sprak een oudere dame me aan. Ik zag er zo atletisch uit, of ik misschien raftte. Mijn sombere bui werd er op slag iets vrolijker van.

lotje