route

Deze week fietsen we van de herfst weer de zomer in. Na ons vertrek in St Mary volgt nog een onverwachts lange klim, en mede dankzij de koude regen we geven er die dag al vroeg de brui aan om ons te verwarmen in een piepklein motelletje.
Langzaam nemen we meer afstand van de Rockies, maar ze blijven de horizon rechts van ons domineren. Het landschap is prachtig en elke heuveltop beloont ons met een nieuw vergezicht. In Montana waait het hard, maar vanuit de goede richting.

De hellingen worden ook steeds korter. En een dag eerder dan verwacht worden we weer verwarmd door de zon. De wolkenmassa's blijven boven de Rockies hangen, ten westen van de Continental Divide regent het nog.
Aan het tellen in mijlen zijn we al gewend, en ook de hoogte meten we ondertussen in voeten.

En de temperatuur is in Fahrenheit. We leren al doende : als het 's nachts tot onder de 40 graden afkoelt, houden we best onze sokken aan. En vanaf 70 graden fietsen we weer in T-shirt.
De eerste dagen fietsen we door het reservaat van de Blackfeet,

met Browning als centrum. De scholen vieren net feest en we zien een stoet snoepgooiende kinderen passeren, maar het stadje laat toch een grauwe indruk op ons na.
En ook in het veelgeprezen Museum of the Plain Indians blijven we wat op onze honger zitten.

De met kralen versierde kledij is prachtig, maar we hebben weinig voeling met de op eerzuchtige krijgscultuur van de nomadische stammen.
We waren meer onder de indruk van de longhouses, de maskers en de picturale kunst van de stammen uit British Columbia.
Buiten het reservaat wordt er weer aan landbouw gedaan. Regelmatig zien we een hoeve met stallingen en een rijtje afgedankte voertuigen. Afsluitingen omspannen de eindeloze percelen. En er zijn de dorpjes, een voorschoot groot. Dupuyer, Bynum, Choteau, Fairfield, omdat we ons zo langzaam voortbewegen, onthouden we de namen nog net. Ze vormen markeringspunten op onze route: theepauze, slaapplaats, lunch, kruidenier.

In Dupuyer slapen we gratis in het park. 's Morgens drinken we er thee. Dat kost ons een halve dollar.
Bynum werd heel even wereldberoemd toen er een fossiel nest met dinosaurusjongen gevonden werd. In het museum staat een seismosaurus opgesteld. Vier jaar werd daaraan gewerkt. Vanuit wetenschappelijk oogpunt is zo'n reconstructie totaal zinloos, maar daarmee heeft het gehucht wel de grootste saurus ter wereld.

En Fairfield blijft in ons geheugen hangen dankzij zijn opmerkelijke ruimtelijke ordening. Langs de ene kant van de weg staat 's werelds grootste 'barley malt factory'. Haaks daarop staat de korte hoofdstraat met enkele huizen en bars.

Even verder komen we uit op de grote baan naar Great Falls. We lijken wel verzeild geraakt in een foto uit de beginjaren van de Belgische autostrades. Akkers en velden, een blauwe hemel met wat witte wolken, hier en daar een hoeve omringd door bomen. Een hele brede weg met heel weinig verkeer. En zonder verlichtingspalen.
Great Falls is onze eerste stad sinds lang. En het stadsleven maakt niet gelukkig. Zelfs wij krijgen er stress van. Want net voor het binnenrijden, krijg ik een halfvol blikje cola naar mijn hoofd. 'Get off the fuckin' road'. Een beetje machteloos roepen we, in het schoon Vlaams, vanalles terug. Het blikje laten we liggen, want we drinken geen cola.

Koen