route

We zijn in Yellowstone. Ontelbare geisers, hot springs, fumarolen en mudpots liggen op ons te wachten, we kunnen er grizzlies, bisons en wolven tegen het lijf lopen. We hebben er lang naar uitgekeken.
In Mammoth Hot Springs moeten we voorlopig vooral uitkijken voor een kudde elken (wapitis) die de groene gazons ingepalmd hebben. Het imposante mannetje #10 verzamelt er elke dag een harem van wel dertig vrouwtjes. Er zijn een paar kapers op de kust, maar#10 duldt geen concurrentie, hij jaagt hen moeiteloos weg.

Auto's moeten wijken of blijven staan en de hele tijd horen we de schrille stem van een een jonge opzichtster die onvoorzichtige fotografen aanmaant om toch zeker voldoende afstand te houden. Het is een heerlijk spektakel.
Indiaanse stammen hebben Yellowstone eeuwenlang doorkruist, de plaats had voor hen ook een grote spirituele

waarde. Aan de verhalen van de paar blanke jagers en trappers die in de 18de of de vroege 19de eeuw het gebied doorkruisten, werd echter weinig geloof gehecht. Tot een officiële expeditie, met een fotograaf en een schilder erbij, het gebied in kaart bracht.

Enkele jaren later, in 1872, was het eerste nationale park ter wereld een feit.
En het is een groot park. We besluiten wijselijk om de ontdekking van het noordoosten, met de hoogste passen, voor een andere keer te laten. De weersverwachtingen zijn zeer goed (en veel te optimistisch) en omdat de meeste campings al gesloten zijn, reserveren we

voor een hele week backcountry campings. Die zijn heerlijk rustig en bovendien nog gratis ook. En zo moeten we elke dag maar een beetje fietsen en hebben we onderweg ruim de tijd. Die gebruiken we om al die stomende en pruttelende bronnetjes, poelen en putten te bekijken.
De rust op onze campings is enigszins relatief, want mannetje #10 blijkt niet de enige elk op vrijersvoeten. We weten we ons omringd door potente mannetjes met hun harem en gefrustreerde jongelui die niet aan een lief geraken. Brullend, fluitend en klagend brengen ze de nacht door.
Voor de Grand Canyon van Yellowstone, waaraan het park zijn naam dankt, moeten we even naar het oosten.

We wandelen er de hele dag rond en we genieten volop van de onwaarschijnlijke vista's op de rivier en de watervallen. De regen doet de fabelachtige kleurschakeringen van de rotsen nog beter uitkomen.
Dichter bij Old Faithful worden de nachten weer rustiger. Dat komt misschien omdat de openbare ruimte

hier geclaimd wordt door grote kuddes bisons. En die produceren hoogstens wat diepe spijsverteringsgeluiden. We kamperen er twee dagen in de buurt van de Firehole River en die doet zijn naam alle eer aan. De oevers zijn bezaaid met heetwaterbronnetjes die stomend de rivier instromen. En hoe dichter we bij het geiserbasin van Old Faithful komen, hoe spectaculairder het allemaal wordt.

De poelen worden kleurrijker en we zien de eerste geisers uitbarsten. Bij Daisy zitten we helemaal alleen te genieten. De Riverside Geiser heeft heel wat meer volk gelokt, die is een beetje over tijd. We zitten met zijn allen te wachten op een natuurfenomeen dat zich niet exact laat voorspellen, en dat maakt er een beetje een sacraal moment van.

Dat is natuurlijk ook zo bij Old Faithful, de ouwe getrouwe en de ultieme bestemming voor menig parkbezoeker. We zien hem die avond voor het eerst uitbarsten. Old Faithful wordt half omringd door rijen banken en wandelpaden waardoor de geiser één van die brave en getemde attracties lijkt te zijn. Maar als de geiser zich na enig wachten ontlaadt, sta ik verbaasd van de impact die dat heeft. De serene rust van de rijzende en vallende watermassa's is indrukwekkend.

De volgende dag stappen we Old Faithful Inn binnen. We zijn zo onder de indruk van de charme van dit grote houten gebouw, dat we er spontaan een nacht blijven. We zijn er op het einde van het seizoen, we krijgen één van de meest gevraagde kamers. Met drie bedden, een bad op de gang en uitzicht op de Grand Geyser. We lopen rond in de fabuleuze lobby, schrijven kaartjes aan één van de secretaires, horen de pianist het hele klassieke hitrepertoire doorfietsen, drinken wat in de bar en laten ons bedienen in het restaurant. Morgen kruipen we weer in ons tentje.

Koen