Adrenaline

 
Verslagen Canada
28-29 augustus
<<
Het zou een tekstje worden van Lotje. Over mijn koppigheid.  Over hoe zot je moet zijn om met een tandem naar boven te rijden. Maar de eer is aan mij.
We komen net terug van de Berg Lake Trail, aan de voet van Mount Robson. Een prachtige trektocht, met een overnachting aan het grote gletsjermeer onder de noordzijde van de top.
De eerste zeven kilometer tot aan Kinney Lake kan je fietsen, weliswaar met een mountainbike, maar toch.
De rest van de dag stegen we door de Vallei van de 1000 Watervallen, onder een brandende zon. En ook de volgende dag waren de goden met ons: we vertrokken bij het ochtendkrieken voor een wandeling-met-uitzicht
Bij Lotje sloeg de twijfel toe. En het was zwoegen en zweten, we zijn ook een paar keer afgestapt. Onze fiets was boven, en met pakken en herpakken deden we er net zo lang over als de stappers.
/\
Goed twee uur later zakten de wolken en begon het te regenen. En nog een beetje later zaten we doorweekt en wel bij te komen in de schuilhut van een volgende kampplaats. Maar wij hadden onze uitzichten gehad. De lange afdaling verliep langs dezelfde route als de dag ervoor, maar dankzij het beweeglijke wolkendek kregen we heel wat nieuwe doorkijkjes.
En na die lange dagmars konden we dus ook weer met de fiets naar beneden. In de regen, over natte keien, door steenslag, plassen en modder. De paar steile klimmetjes hielden ons warm, een paar te scherpe haarspeldbochtjes deden we te voet, maar voor de rest was het een en al sturen, schakelen, remmen, bijtrappen. Mountainbiken is pure sensatie. En Lotje? Die zat glunderend achterop. Vertelde ze me.

Koen