Cookie monsters
 
Verslagen Canada
13-16 september
<<
Aan de overkant van de weg stopte een witte truck, een oud dametje klapte de deur open en riep ons iets toe. Het duurde even voor we doorhadden dat Fay ons kwam oppikken. We hadden al de hele dag in de regen gereden, in Cranbrook dreigde het eerste onweer sinds maanden. En dat wou Fay ons besparen.
Onze laatste dagen in Canada brachten we dus door bij Fay en Norm. Dat zijn de ouders van Roger, waar we in Prince George bij logeerden. En Roger is een vriend van Jen en Chris, ons adres in Vancouver.
zien. Voor de rest bleef het wolkendek gesloten en kregen we regen, regen, regen.
Heel erg vonden we dat niet, want onze spieren konden wat rust gebruiken. En Fay zat ondertussen ook niet stil: elke dag bakte ze een nieuwe lading koekjes, en een huckleberry-perzikentaart, en chewy bars.
En zo is de cirkel rond.
Fay is net geen 80, en ze rent en springt het huis rond als een jong meisje. Wandelen is haar lust en haar leven, ze popelde om ons de omgeving te laten zien. Maar hoewel Cranbrook de zonnigste stad van British Columbia is, kregen we maar een glimp van het ongetwijfeld indrukwekkende decor te
/\
Norm eet graag koekjes. En wij, die naar goede fietsgewoonte regelmatig iets in onze mond stoppen om op gang te blijven, dus ook.
Op onze eerste rustdag aten we dus koekjes. Ik ging met Norm naar de 'barber'. Een echte barbier kan je dat niet noemen, want bij de opkomst van de aids-epidemie had hij zijn scheermes aan

                                                                               de kant moeten leggen.

Ondertussen mag hij wel weer scheren, maar hij is de routine kwijt. Dus beperkt hij zich tot hairdressing en werd mijn baard netjes bewerkt met de tondeuze.
Ook op onze tweede rustdag aten we koekjes. En Fay reed met ons naar een favoriet uitzichtspunt. In 4x4, over het ruigste weggetje van onze reis. De hemel toonde zich genadig en gunde ons even een blik op de onderliggende stad. Daarna aten we koekjes, zaten we even op het internet en aten we weer koekjes.
Ook op de dag van ons vertrek aten we koekjes. De hemel was nog steeds betrokken, en een bezorgde Fay overtuigde ons om voor de tweede maal onze fiets in de laadbak te zetten. En zo stonden we een goed uur later op 11 kilometer van de Amerikaanse grens, met een zak vol koekjes.

Koen