Over dikke ogen en andere ongemakken
 
Verslagen Canada
26-27 juli
<<
Dat de mist nog niet blijven hangen was, vond Monique, een quebecois die op de trail een klein eettentje openhield, toch wel zeer verwonderlijk. Een dag later bleef de mist inderdaad hangen en dat zou tot het einde van de trail zo  blijven.
Goed nieuws voor mijn oogjes. Tijdens de lange warme strandwandelingen waren mijn ogen volledig uitgedroogd. Ze deden niet alleen pijn, maar door er steeds in te wrijven waren ze ook dik gaan staan.


Zo goed als overal dus. Want die venijnige beestjes steken gewoon door je kleren.
Een ander ongemak is het toilet. Op alle campsites van de west coast trail vind je chemische toiletten. Handig, want wil je je gevoeg doen in het woud, dan moet je eerst een putje graven. En al die putjes samen zouden er een schijtbos van maken.

Oogdruppeltjes van Melanie, een Zwitserse, deden wonderen, zo ook het koelere vochtige weer.De droogte was niet de enige reden dat mijn oog dikstond. Al tijdens de eerste nacht had een mug er in gebeten. En niet alleen daar. Ik had ook beten op mijn voorhoofd, billen, nek, kaak, knieŽn, armen, voeten en handen.
/\
/\
Chemische toiletten zijn houten hutjes met daarin een plastieken toiletpot en eronder een grote composteerbak. Doortrekken kan je niet. Als je al eens in zo'n pot kijkt, zie je dus de verteerde etensresten van je voorgangers liggen. Sommige toiletten zijn zelfs gezellig ingericht.

Met zeeboeien, houtsculpturen en een raam. Een schoon uitzicht kan je gedachten niet alleen afleiden, het helpt je ook om naar lucht te snakken. Er was ons dan wel verzekerd dat zo een toilet niet stinkt, maar de ammoniakgeur is toch soms niet te harden.
Een toilet op de trail was al zo vol, dat je achterste opgewarmd werd als je op de natte bril ging zitten. Want door de warmte zat er wat condens op de pot natuurlijk.
Wat zal mijn vreugde groot zijn, als ik weer eens echt kan doortrekken.