Het grote Wachten

 

Verslagen Chili
1-18 december

<<

Een goede 26 uur na ons afscheid van San Francisco staan we wat hulpeloos in de luchthaven van Santiago de Chile. Het is 2 uur 's ochtends en het duurt nog ruim een uur eer de hotelbaas ons oppikt. Het kleine wachten is over.
De eerste dagen in Santiago rusten we uit. 
We eten onze eerste completo, de Chileense equivalent van een pak frieten. Denk aan een hotdog met zuurkool, blokjes tomaat, avocadopuree, mayonaise en mosterd. Maak dan het broodje zachter,

We banen ons een weg door de oude stad, naar de Plaza de Armas. Het is een mierennest, en tot onze verbazing steken we zowat overal een kop bovenuit. Later begrijpen we dat we vooral Peruanen gezien hebben. Dat zijn korte gedrongen mensen, zo wordt ons treffend uit-

de zuurkool niet zuur, de mosterd niet pikant en het geheel wat zoeter. En doe vooral uw mond ver genoeg open om te bijten.
Wat later geven we onze naam op om het parkje rond de Cerro Santa Lucia binnen te mogen. Boven stellen we vast dat de luchtvervuiling zo inderdaad zo erg is als beweerd wordt.

tot nog toe ook de beste.
We logeren die eerste week bij Roberto en Angelica. Ze wonen vlak bij een replica van de Lourdesgrot, en op Maria Onbevlekte Ontvangenis begeven we ons tussen de massa bedevaarders.
Ondertussen gaan we ook een paar dagen naar Valparaiso aan de kust en kamperen we een paar dagen in de Cajon del Maipu, een vallei even ten oosten van de stad. Voor de rest wachten we.  Om onze gastfamilie te ontlasten, verhuizen we na een tijdje naar Bellavista, een hippe

gebeeld, die uit hun geboorteland de onhebbelijke gewoonte meebrachten om zich met zijn allen op het marktplein te verzamelen.
En als we dan tweede dag net op tijd wakker zijn voor een late lunch in een simpel en sympathiek eethuisje, proeven we onze eerste pisco sour. Een kleine attentie van het huis, als digestiefje. En

/\

fietsen en met genietende teugen het stof en de dieseldampen inademden leek het wel of we de stad helemaal opnieuw ontdekten.

Koen

buurt met talloze trendy bars en restaurants. Elke avond live muziek, elke avond pisco, en elke dag weer wachten.
Uiteindelijk hebben we achttien dagen op onze fiets gewacht.
Er zijn ergere dingen in het leven. Maar toch. Toen we dan gisteren eindelijk van de luchthaven naar het centrum konden