route

Via een rustig binnenwegje rijden we van Chillàn naar Los Angeles. We zitten in de week voor Kerstmis en de Chilenen kijken vol verwachting uit naar de komst van Het Kind. Voorlopig moeten ze het stellen met een oranje tandem, en daarmee lijken ze al even tevreden. We worden enthousiast begroet en lang nagestaard, en meestal ook nog aangemoedigd. Wij van onze kant fietsen rond met een brede glimlach. En we doen natuurijk heel erg ons best om net zo nieuwsgierig terug te kijken. Want er is veel te zien.

Wat ons naast de vriendelijkheid en de spontaniteit van ons publiek het meest opvalt, zijn de kleuren. De wegbermen staan in volle bloei, de weiden kleuren geel, wit of blauw en ook de vrolijk geschilderde, door veldbloemen omgeven huisjes leveren soms onwaarschijnlijk pittoreske taferelen op. Maar veel foto's trekken we daar niet van.

Want achter die vrolijke kleuren zien we toch vooral armoede en een gebrek aan mogelijkheden. Daar moeten we nog aan wennen. Het is ook weer wennen om lang op het zadel te zitten. We lassen dus veel rustpauzes in. Tijdens onze siësta in Canteras worden we van de

straat gehaald om kersen te plukken.
We belanden in una casa pobre, een arm huis, maar de bewoners weten van de wereld en zijn erg geïnteresseerd. We praten over België en drinken yerba maté. En we zien een stukje video waarin hun 14-jarige zoon, El Colorìn of De Rosse, de quecha danst. In deze traditionele dans imiteert de man het baltsgedrag van een

haan. Hij draagt laarzen met zware, rinkelende sporen. In aanloop naar een competitie traint El Colorìn tot drie uren per dag en het resultaat oogt soepel en indrukwekkend.
Overnachten doen we meestal in het centrum van een stadje. En we bezoeken dan steevast de plaza de armas met de kerststalletjes, de groenten- en fruitmarkt en de kathedraal. Die kathedralen zijn niet bijzonder groot, maar ik geniet van de originele architectuur en het vele licht.

Voorlopig zetten we ons tentje niet op. De prijzen van de kleinere hotels liggen laag genoeg om er een comfortabele reisstijl op na te kunnen houden. De oude gebouwen vertonen sporen van slijtage, maar ze zijn goed onderhouden en vaak erg charmant. Het seizoen moet nog op gang komen, we zijn dikwijls de enige gasten en we worden met open armen ontvangen.
Kerstmis vieren we in Villarica, in het hotelletje van een uitgeweken Zwitsers fietskoppel. We eten barbecue van lama, maar aan de tafel zitten nog vier Duitsers en zo wordt het toch een beetje een Europese Kerst.

Koen

Van Los Angeles gaat het met de bus naar Temuco. De tandem gaat in de koffer en wij zien een paar regenbuien passeren. Vanuit Temuco nemen we alweer een binnenbaantje, richting Villarica. De heuvels zijn venijnig stijl en de tweede dag fietsen we meer dan 40 km op ripio, steenslag. Maar het is niet te warm, we nemen onze tijd en we genieten volop.