Eten en slapen, Argentijnse stijl.
Verslagen Argentina
Wat doe je als je ergens maand verblijft? Je zoekt een vaste slaapplaats. Je volgt taallessen. En je past je ritme aan.
En zo verging het ons. Na een week vonden we in Río Gallegos onderdak bij Analěa, Martěn en hun dochtertje Maylén.
Een ondernemend gezin. Ze kwamen net terug van vakantie en het huis stond op stelten, maar meteen werd voor ons een kamer ontruimd en een extra bed gekocht.
Analía is leerkracht Engels in de middelbare school en bouwt daar-
daarnaast haar eigen privé-schooltje uit, ze heeft thuis een klein klaslokaaltje. Toen wij er waren, was het een komen en gaan van leerlingen die om bijlessen kwamen voor hun herexamens, en ondertussen rende Analía ook al volop heen en weer om het schooljaar voor te bereiden.
Martěn is leraar lichamelijke opvoeding, en werkt veel met kleuters. Hij wil graag een fitnesscentrum openen, dus staan de garage, de living en het koertje vol met trimtoestellen die dringend opnieuw bekleed en geverfd moeten worden. En toen wij er waren, kreeg hij net een aan-
aanbieding om drie avonden per week de miniemen van de basketploeg te trainen.
Maylén Itatí houdt er haar eigen programma op na. Voor een peuter van 17 maanden slaapt ze verrassend weinig, en liefst niet voor middernacht. Ze loopt rond, kruipt de trappen op en af, schildert de computertoetsen en zou wel de hele dag kunnen eten.
En dan zijn er nog Lola, de overenthousiaste hond die iedereen bespringt, en er elke keer weer in slaagt om het huis binnen te glippen om dan van pure opwinding overal plassporen achter te laten, en Lala, een nijvere Chileense die vaak tevergeefs kuist en de boel een beetje op orde probeert te houden.
En daar lopen wij dus tussen. Moe als we zijn van de lange ziekenhuisuren, van het heen en weer geloop, laten we ons toch graag meesleuren in de ambiance van het gezin dat heel blij is met die buiten-
Maar vooral het laatste weekend blijft in mijn culinaire geheugen hangen. Na het bezoek aan de jaarlijkse landbouwbeurs en het keuren van de competitieschapen stoppen we bij de slager waar ik Martěn assisteer bij de inkopen voor een parilla, de typisch Argentijnse barbecue.
landse gasten. Voor of na haar dagtaak geeft Analía ons Spaanse les, terwijl Martěn ons mate leert drinken (gaat vanzelf) en vooral leert zetten.
Dat is moeilijker dan het lijkt, want bij mij mislukt het geregeld, met een verbrand of te sterk drankje tot gevolg.
Laat eten krijgt er hier een dimensie bij. Een dag telt 24 uren en alleen de laatste twee zijn bestemd voor het avondmaal, ondanks onze verwoede pogingen om iedereen voor 21u aan tafel te krijgen. We eten empanadas maar ook Mexicaans, Chinees en Belgisch (waterzooi en vooral veel pastas) en we leren de betere Argentijnse wijnen kennen, die hier erg goedkoop zijn.
En thuis zit er, gelukkig voor Lotje, nog een flinke kip in de koelkast, die mag ook mee op de grill.
Martěn is de grillmaster, en nog voor een paar vrienden des huizes erin geslaagd zijn ons de regels van een absurd kaartspel uit te leggen, mogen we buiten het resultaat van zijn braadkunsten aanschouwen. De hele vleeshoop ligt ons lonkend op te wachten, goed doorbakken, want rood vlees wordt hier amper gegeten, en onvoorstelbaar smakelijk.
Er blijft niet veel over.
De volgende nacht nemen we Analía en Martěn mee naar het gastronomische restaurant waar we ondertussen trouwe klanten zijn. Spontaan bestellen we allemaal vis.
Koen.
Omdat we met tien eters zijn kopen we tien kilo vlees: een schapenbout, pensen en worsten, matambre (borstlap van de koe), gevlochten dunne darmen, een metertje dikke darm (uit voorzorg, want die krimpt enorm als hij gebakken is), wat maag, een nier en een stuk dat de slager simpelweg als 'carne' (vlees) aanduidde.
