reisverslag argent

Gisteren was het een perfecte fietsdag. Niet te warm, niet te koud, af en toe een wolkje voor de zon. In onze bagage zat de meest onwaarschijnlijke ballast tot nog toe: een fles artisanale champagne, gekocht in de oudste bodega van San Rafael, en een kokosnoot, de eerste exotische vrucht sinds lang. 's Morgens, vanuit onze slaapplaats op de pampa, warmden we ons op aan een lange maar niet te steile klim. We keken uit op de eentonig grijsgroene pampa, met daarboven een zwarte zone, een streepje wolken en, bijna 5000 meter

boven ons uit, de toppen van het door de ochtendzon verlichte Andesgebergte.
Na een tijdje ging het heel geleidelijk naar beneden, en na goed 50 kilometer reden we weer de bewoonde wereld in. We picknickten op de Plaza en werden door een door een ondernemend 14-jarig meisje aan een kruisverhoor onderworpen. De zon was ondertussen

gedraaid en benam ons de rest van de dag het zicht op de Andes. De Ruta 40 werd steeds drukker, maar links en rechts zagen we wijngaarden en akkers opduiken, het ging nog steeds comfortabel bergaf en voor we het wisten stonden we in Tunuyàn onder de douche.

Vandaag was het, nog steeds met kokosnoot en champagne, alweer een perfecte fietsdag. We doorkruisten de Valle de Uco, de jongste wijnvallei van Mendoza. De wijngaarden liggen er letterlijk aan de voet van de Andes.
Na 70 km scheidden enkel Los Cerrillos, de bergtopjes, ons nog van Lujan de Cuyo, en vermits het meisje in het infor-

matiebureau ons geruststelde over de aard van de beklimming (helemaal plat met schattige kleine hellinkjes en afdalingetjes) konden we nog wel even verder.

Na 20 kilometer stonden we toch weer 500 meter hoger en keken we uit over de vruchtbare vallei van groot-Mendoza. Er volgde weer een memorabel fietsmoment : 12 kilometer in rechte lijn naar beneden, terwijl het landschap langzaam zijn details vrijgaf en we de rode wijngaarden, de vergelende bomen en de dorre akkers voorbij zagen glijden.

We haalden er de energie uit om het vol te houden tot in Lujan de Cuyo, via een mooie maar drukke en slecht onderhouden platanendreef. En we klokten af op net geen 120 km, met een fris hoofd, een pijnlijk achterwerk en niet eens erg vermoeide benen.
Ons jaarrecord, tijd voor champagne.
Nu is het enkel nog wachten op een gelegenheid om de kokosnoot te kraken.

Koen