Vulkaan Tromen
Verslagen Argentina
4 - 6 mei.
Het noorden van de provincie Neuquén. Op de kaart staat een wegje van Chos Malal naar Barrancas, tussen vulkaan Tromen en Cerro Waile door. De ene is 4114 meter hoog, de andere meet 3296 meter. Het is een zandwegje, volgens de kaart, en dat hebben we nog niet gehad. Een goed zandwegje, volgens de man van de touristinfo. Niet te steil, en niet al te hoog. Langs een meer met flamingo's, en dat hebben we ook nog niet gehad. En bovendien is dat wegje heel wat korter dan de geasfalteerde hoofdbaan.
Het wordt een memorabele driedaagse. De eerste dag brengen we door in de voortdurende hoop dat we na de bocht wel boven zijn. Want het was niet al te hoog. Maar we blijven zwoegen en zweten, mogen af en toe al eens afstappen om te duwen, verlaten de bewoonde wereld en krijgen de vulkaan maar niet in zicht. Nog nooit ging het zo
traag. Uiteindelijk staat onze tent 's avonds toch in een heerlijke wei, vlak bij onze eerste flamingo's. De volgende dag stijgen we verder. Dat doet pijn. Maar we zien de vulkaan nu echt en fietsen tussen de twee toppen. Aan de voet van de vulkaan ligt een meer met een grote kolonie
flamingo's, we wandelen er een paar uur in een fascinerend landschap. De rest van de dag ploeteren we verder, de weg is afschuwelijk en afdalen gaat even traag als klimmen. 's Avonds nemen we een koud bad in een beekje en warmen we ons aan een kampvuurtje.
De volgende middag zien we voor het
eerst weer een auto. We vragen natuurlijk meteen de weg, wat een beetje belachelijk is, want er is maar één weg. We krijgen een stukje versgebraden schaap mee. Glijdend en slippend dalen we verder af, we stoppen vaak om de sleeprem te laten afkoelen. En we genieten van het fabelachtige uitzicht dat zich aan ons ontvouwt. Want daar, in het onherbergzame zuiden van de provincie Mendoza, ligt de Payuna, één van de meest interessante vulkanenparken van onze planeet. Er lopen zelfs een paar zandwegjes doorheen. Maar dat zal voor een andere keer zijn.
Koen
