reisverslag argent

Een knal echode door het dal. En plots stonden wij stil. Wat als een geweerschot had geklonken, bleek onze achterband. Onze eerste klapband. En hoewel Koen onmiddellijk aan het werk toog om het onding te repareren, zag ik er toch duidelijk een teken van de goden in om niet meer verder te fietsen. We hadden die dag niets anders dan problemen. 18 kilometer fietsen en om de paar honderd meter gestopt om een raar geluid te kunnen detecteren. Er was iets mis met de sleeprem. En nu blijkbaar ook met de achterband.

We spraken af dat ik tijdens de picknick een lift zou proberen te versieren. Lukte het niet, dan konden we nog altijd verder fietsen. Maar wie had kunnen denken dat mijn redder in nood een duitssprekende Braziliaanse kerstman zou zijn? Franz werkte zich in het zweet om de fiets op het dak ván en ons mét de fietstassen ín de auto te krijgen.

Wij waren onder de indruk. Niet elke dag kan je meerijden in de slee van de kerstman.
De Duitse houtsnijkunst ligt Franz na aan het hart. Hij snijdt niet alleen de Hänsels und Gretels, hij verkoopt ze ook, op de kerstmarkt in

Gramados, Brazilië. Hij heeft al de aangepaste rode kledij en gaat nu resoluut voor de lange baard en haren, want dat komt de verkoop ten goede.
Franz en Emmi zagen we ook de volgende dagen. We werden op ontbijt uitgenodigd, en zo kregen we de kans om de kerstman ook in slaaptenue te bewonderen.

Franz stond er ook op ons te begeleiden naar de fietsenmaker en de wasserij. Zijn blije 'Ho Ho Ho' opende vele deuren.
Franz wou graag eens vissen. Toen we 's avonds nieuwsgierig vroegen of hij ook iets gevangen had, antwoordde hij " een hele grote dikke vis" wijzend op twee kleine gaatjes in zijn kaak.

Net iets te enthousiast de hengel uitgeworpen.

Lotje