Een brokje geschiedenis
Verslagen Argentina
24 maart 2007.
In Chos Malal is de verf van de muurschilderingen van het cultureel centrum nog nat. Een collage van soldaten, vliegtuigen, gevangen, ontbrekende puzzelstukken, zelfs in dit kleine Argentijnse stadje valt op hoe moeilijk het is om met de erfenis van de zware geschiedenis om te gaan. De Dirty War en de Malvinas zijn niet vergeten en zeker niet verteerd. Om aan de jonge geschiedenis van Argentinië toch enige glamour te geven draaft nog steeds de persoon van Evita Perón op. Voor vele Argentijnen is ze zelfs bijna een heilige.
regime overtuigen.) Over hun lot van de desaparecidos deden de wildste geruchten de ronde. Geruchten die pas meer dan een decennia later bevestigd werden, toen een van de militairen, Adolfo Scilingo, aan journalist Horacio Verbitsky vertelde hoe hij had meegewerkt aan de Argentijnse 'schoonheidsoperatie'.
In "Confessions of an Argentine dirty
De Madres de Plaza de Mayo, de moeders met witte hoofddoek, zijn waarschijnlijk het bekendste beeld van de Guerra Sucia, de Dirty War. Nog steeds komen ze elke donderdag op de Plaza de Mayo in Buenos Aires bijeen, om de zaak van hun verdwenen familieleden, de desapare-cidos, levendig te houden.
Argentinië is nog niet lang vanonder het juk van de laatste militaire dictatuur, met de donkerste periode tussen 1976 en 1983. Onder het bewind van generaal Jorge Videla verdwenen toen tienduizenden mensen. (En ondertussen moest het Wereldkampioenschap Voetbal van 1978 in Argentinië de buitenwereld van het succes van het militaire
warrior" staan de vreselijkste marteltechnieken beschreven, de verkrachtingen, de verkoop van babies die in gevangenschap werden geboren, en hoe duizenden gevangen verdoofd uit vliegtuigen gesmeten werden. En dat alles met het medeweten van de katholieke kerk. Tot vandaag weten vele familieleden niet wat er precies met hun vader, zoon, tante gebeurd is.
In 1982 probeerde de nieuwe president generaal Galtieri de aandacht van de Argentijnen af te leiden door de Falklands te bezetten. Maar de euforie die zo werd opgewekt, sloeg snel om in een zware ontgoocheling. Maar 74 dagen duurde de oorlog op de Malvinas, the Falklands. En er stierven meer dan 1000 Argentijnen.
Vele van hen kwamen uit de subtropische, arme provincies van Argentinië en waren niet voorbereid op een koude Atlantische winter. De jonge mannen hadden geen degelijke uitrusting en waren dus kansloos tegen de goed getrainde Britse manschappen. Het einde van de oorlog betekende ook het einde van het militaire regime.
Maar veel langer geleden was er eens een arm meisje. Het leven van Evita lijkt een sprookje. Maria Eva Duarte groeide op in armoede en droomde ervan actrice te worden. Ze kreeg de hoofdrol toen ze met Juan Perón trouwde, en zo First Lady werd. Het volk droeg haar op handen. Die heilige Evita krijg je niet te zien in de
musical "Evita" (verfilmd door Alan Parker met Madonna als Evita), eerder de charmante en narcistische vrouw, de actrice, die smeekte om de aandacht en de liefde van het Argentijnse volk.
Evita is zeker de bekendste vrouw van Argentinië. Maar ze werd pas echt een legende na haar dood. Pas 33 was ze toen ze stierf aan kanker. In 1955, drie jaar na haar dood, werd haar gebalsemde lichaam in gestolen tijdens een militaire coup, om pas twintig jaar later terug te keren naar Argentinië en eindelijk rust te vinden op het kerkhof Recoleta in Buenos Aires.
Lotje
