reisverslag argent

Wat blijft er hangen na bijna een maand?
Je mag er zelf een rangorde aan geven:
Tevredenheid, overweldigende impressies, verbazing, zich goed voelen, moe (geweest) zijn.

Lotje en Koen verwelkomden ons in Buenos Aires zoals Koen een slordige 35 jaar tevoren was verwelkomd in Deurne: met een span-

Over mijn arme armen geen woord in heel deze zaak.
De internetkeuze van MoekeMagda (MoMa) voor hotel Nogaro in Buenos Aires was een schot in de roos: véél meer centraal - en dus geen nood aan taxi of openbaar vervoer - kon niet. Dus de Playo de Mayo (de ‘madres’), de ambacht- en antiekmarkt van San Telmo en het koffie-

doek. En dan een dikke knuffel. En een monumentale verrassing. Hierover verder meer. En het creatief oplossen van een door de trekkers niet ingeschat probleem: de oudjes reizen met iets meer bagage dan de jongelui. Dus de reeds voorziene taxi naar huis zenden en dan even gezellig in de rij - beetje ellebogen en

gelukkig ook wat lokale taalkunde - om een iets groter vervoermiddel te vinden. Deze ‘gewichtige’ bedoening werd van dan af mee verrekend in het beslissen over huurwagen, wàt met de bagage als we slechts voor enkele dagen naar andere oorden gaan en dit soort aangelegenheden meer.

slurpen in Al Galeon werden rustig te voet gedaan. Met een tussendoortje naar de met monumenten bezaaide begraafplaats Recoleta waar zij die iets of wat betekend hebben in een familiemausoleum liggen begraven. Nou ja, eigenlijk opgebaard in kisten die soms rijkelijk geornamenteerd zijn en dus een lust voor het oog van de zoon van een begrafenisaannemer. Enige dagen later bezochten we ook een oud-begraafplaats bij de ruïnes van Apostoles, een van de vele missieposten van de Jezuïeten. Zelfde aard van mausolea maar ontluisterd daar waar de natuur haar rechten had opgeëist. De dag dat MoMa en ik, net voor de terugreis in Buenos Aires verbleven, hebben we een andere stad leren kennen.

De stad van de tango die Koen en Lotje reeds geproefd hadden voor onze komst. We zijn toen van de parochiezaal - waar tientallen jonge, oudere en niet-paren trachtten de basisbeginselen van het speelse lichamelijke (niet) contact in hun body te krijgen - gewandeld naar een milonga waar de tango genoten werd

door toeschouwers en dansparen. Opvallend waren een jong koppel, strijdlustig uitdagend naar elkaar en naar de buitenwacht, en een paar op jaren - beiden over de 4 maal 20 - die niet minder flamboyant van ziel en met rustiger maar zeer kundig en kunstig voeten- hoofd- en lichaamsspel de tango vierden.
Met Lotje en Koen hadden we helemaal in het begin een tangoshow bijgewoond. De kunst die ‘tango’ heet werd daar professioneel opgevoerd met alle finesses van voet-, arm-, hoofd-, heup- en borstbewegingen. In de parochiezaal en tijdens de milonga hebben we dan ook begrepen dat Argentinië deze kunst bezít: gisteren, vandaag en morgen. In Argentinië zijn er afstanden. Een wijze om die te overbruggen is de bus, sorry, ‘de nachtbus’ waarin je languit op de uitschuifbare zitplaats horizontaal gewiegd wordt, lange banen lang. Zo verplaatsten we ons met Flechabus van Buenos Aires naar Mercedes tussen negen uur ‘s avonds en halfzeven ’s morgens.
En dan verder met een 4 x 4 pick-up, double cabin, bagage onder zeil in de laadbak en wij de cabine in.

De weg op naar Colonia Pellegrini, een ideale uitvalsbasis om een prachtig stukje van het dertienduizend vierkante kilometer moerasgebied Esteros del Iberá te verkennen met gids en bootje. De tweehonderd kilometer weg erheen lieten ons kennismaken met het echte wegen-net. Koen en Lotje hadden al geschreven

over hun ervaringen met de ‘grindwegen’.
Maar dit hadden ze nog niet meegemaakt. Een hele nacht regen had voor slijkerige sporen gezorgd en het was schuiven en water spatten op de roodachtige klei zoals op een marmeren vloer die kwistig met een zeepsopje overgoten was. Vast rijden deden we gelukkig niet. Stuurvast en behendig bracht de chauffeur ons tijdig ter plaatse om na de middag naar de krokodillen te varen op het meer. En ’s avonds, nadat we diezelfde krokodillen in het licht van de ogen gekeken hadden, genoten we van een Argentijnse barbecue vergezeld van een Malbec 33, een lust voor het verhemelte, slok na slok.