reisverslag argent

Doen we er gewoon niet nog een jaar bij, vraagt Koen op een avond. We hebben net Stefan en Anita leren kennen, een Oostenrijks koppel dat al 2,5 jaar met de tandem onderweg is, en wat nog leuker is, helemaal geen idee heeft wanneer ze naar huis zullen terugkeren. Het idee om voor onbepaalde tijd te kunnen reizen, spreekt ons zeer aan. Al klinkt een jaar langer ook al zeer aanlokkelijk. Opeens nog 15 maanden hebben, in plaats van 'amper' 3. We moeten nu beginnen plannen, iets wat we de voorbije maanden amper deden.

Als we twee maanden in Bolivia willen rondtrekken, moeten we eerst nog zo'n 2000 fietskilometers afleggen. In een goeie maand dus. Een jaar langer is zo verleidelijk. Er is nog zoveel te zien, met zoveel mensen te babbelen. En hoewel ik nog dagelijks van zadelpijn geniet, geraak ik de fiets niet beu.

Het voldane gevoel na een dag trappen is bijna een verslaving geworden. Onze tent is ons huisje. Tandenpoetsen was nog nooit zo leuk als onder een stralende blote sterrenhemel. En mijn liefste kapitein is mij nog liever geworden.

Thuis lijkt alles zijn gangetje te gaan. Alleen aan de foto's van mijn petekindjes zie ik we dat we ondertussen toch al lang weg zijn. Noortje is ondertussen stilaan een kleuter geworden, inclusief eigen willetje. En Warre blaast straks zijn eerste verjaardagskaars al uit.
Toch groeit stilaan heel vaag een verlang-

en om iedereen eens terug te zien. En eens goed vast te pakken. Al zitten we qua lijfelijk contact wel goed in Argentinië: er wordt hier onmiddellijk gekust.

Als ik aan onze terugkeer denk, voelt alles dus heel erg dubbel. Bang voor de routine die weer op ons wacht, het zoeken naar werk, en Koen die ik dan minder zal zien. Eigenlijk heb geen zin om met deze reis op te houden.
Maar hoe gaat het ook alweer? Aan alle goeie dingen komt een einde. Mooie liedjes duren niet lang. Toen kwam er een varken met een lange snuit ... En dus keren we terug op 26 augustus. Als de avond valt.

Lotje