Ripio

 

Verslagen Chili
8-22 januari

<<

In Chile zijn de meeste wegen zijn niet geasfalteerd. Zelfs de Carretera Austral, de grote snelweg naar het zuiden, is ripio, gravel.(Hoewel ik het Duitse 'Schotterpiste' toch de mooiste vertaling vind). Gelukkig wordt er wel zwaar geïnvesteerd om de wegen te verbeteren. Wat betekent dat er op de beste stukken, de hardst aangereden gravel dus, een nieuwe lading losse steentjes wordt gegooid. Om iets meer grip op de baan te krijgen, rijden we  nu met een dikke achterband. Maar we blijven slippen.

genoeg tegen. Wat ons op twee dagen tijd dan ook twee platte banden oplevert. En dus vinden we een noodrem uit. Door aan de sleeprem een simpel touwtje te verbinden, krijg ik nu de rem-verantwoordelijkheid . Het maakt er een afdaling nog spannender op.

Rijden op ripio is allesbehalve saai, maar we vechten voor elke kilometer. Vlakke stukken baan zijn eerder een uitzondering en de hellingen zijn venijnig steil.
We dalen nu soms zelfs trager dan we klimmen. En dat afdalen is vooral voor de achterbank een evenwichtsoefening.
Onze sleeprem houdt ons op de ripio niet

Terwijl we afdalen sleur ik uit alle macht aan het touwtje, waardoor ik de fiets dan wel kan tegenhouden, maar we toch nog steeds blijven slippen. Ondertussen probeer ik mezelf met mijn linkerhand in evenwicht te houden. Het lukt, mét veel pauzes.
Zo kunnen we ook wat van het indrukwekkende landschap zien. Want

tijdens het fietsen ligt onze concentratie op de weg.  Welk bandenspoor kunnen we het beste volgen?
Wisselen van spoor is niet  zonder risico. Wisselen we te traag, dan rijden we onszelf vast.  De autosporen zijn dan wel de beste piste, elke keer dat er een auto voorbijkomt, zorgt die ook voor een enorme stofwolk. En dus ligt er na na vijfhonderd kilometer ripio een hardnekkig laagje stof op onze tandem.

Lotje

/\