reisverslag chili 7

In januari werd het stoker-takenpakket uitgebreid. Ik werd 'noodrem' op ripio, later kwam daar nog 'actieve muggenverjaagster' bij. Die taak had ik te danken aan de tàbanos, dikke rotvliegen, die Chile alleen in de maand januari teisteren. Terroriseren is misschien een beter woord. Op straat zie je huilende kinderen, achternagezeten door een dikke vlieg. Mensen in bushokjes staan met hun armen te zwaaien om de beestjes te verjagen. Zo had een wachtende familie rondom zich een hoop dode insecten verzameld.

Want het is verbazingwekkend wat voor viezigheid er allemaal uit een dikke tàbanos komt. Voor de tàbanos stond zelfs ik speciaal vroeg op. Alleen in de frisse ochtenduren was het vredig fietsen. Toch zag je de vliegen al klaarhangen, in de zonstralen die door de bladeren

Je hebt ze liever dood dan levend. Wij maakten er een wedstrijdje van. De eerste geplette tàbanos van de dag leverden het meeste punten op. En daarna gingen we om 't er 't meest. Ook hier was Koen mijn meerdere. Al speelde hij wel vals. Met zijn zwarte t-shirt trok hij meer beestjes aan. De winnaar kreeg de vettigste handen.

priemden. Wachtend op warmer weer.
Om af te dalen en toe te slaan. Op zoek naar bloed en zweet.
En blijkbaar werkte voor een keer vooral Koens bloed opwindend. Het was zelfs zo erg, dat een rustige picknick er niet inzat. Koen mocht lopend eten, achterna-gezeten door minstens vijftien vliegende pestertjes.

Van hun gezoem werd je 'horendol'. Stopte het gezoem, dan wist je dat er eentje stekensklaar zat. Dan moest je snel zijn, want ze bijten venijnig. En met wat geluk scoorde je ook nog een punt. Eén pluspunt hadden ze. Ze dropten geen gif.
Twee fietsers op ripio. Het moet voor die beestjes het sumum geweest zijn. Wij kwamen amper vooruit, en zij haalden makkelijk 20 km/uur. Het werden onze hardnekkigste fans. Alleen in de afdaling konden we ze even kwijtraken. Ze dreven ons tot waaghalzerij op de ripio.

In mijn andere hand hield ik nu een grote tak met bladeren. Om zo de beesten van Koen af te slaan. Ik waande me een slaafje in het oude Egypte. De toewijding voor een meester moet er zo ongeveer hebben uitgezien.

Lotje

Naarmate januari vorderde, werd de noodrem dan ook steeds losser gehanteerd en werd het snelheidsrecord 'afdalen op ripio' meermaals verbroken.
Ik oefende mijn evenwicht op de ripio nu niet alleen meer tijdens de afdalingen. Ook tijdens beklimmingen of zelfs op de weinige platte stukken steunde ik op één hand.