Torres del Paine - Revisited

 

Verslagen Chili
1-14 maart

<<

We willen zo graag nog een keer Torres del Paine in, en dus zijn we na de lange februarimaand weer eventjes in het vertrouwde Chile, waar de mensen maar één keer per dag warm eten, waar ze 'tu' zeggen tegen 'vos' en 'j' in plaats van 'sj'.
Samen met Charlotte en Toon reden we eind januari al twee dagen rond in het meest bezochte park van Chile. Met de auto. We kregen toen een overzicht, nu gaan we voor de details. En omdat ons de tijd ontbreekt voor El Circuito,  de  grote  staptocht  van  een  10-tal dagen,

Het laagje verse sneeuw op de toppen getuigt van het noodweer van de voorbije dagen. De wolken hangen hoog genoeg,  het zicht is redelijk goed en we voelen ons weer echt in Patagonië: vechtend tegen  de  wind,   bij   elke  regenvlaag   gokkend  of   het  nodig  is  om

kiezen we voor de kortere variant, de 'W'.
De rugzak is gepakt, de bagage nagekeken en het proviand afgewogen. We gaan op zoek naar onze conditie, blij dat we weer op ons eigen ritme kunnen eten en slapen. We zijn half ziek en oververmoeid, maar we geloven erin.
Het park ligt er sprookjesachtig bij, maar de zomer loopt duidelijk op zijn einde.

vestimentaire aanpassingen te maken.
We klimmen die eerste dag meteen naar de Mirador de las Torres en we krijgen ze te zien: de drie-en-een-halve torens waaraan het park zijn naam ontleent.
De tweede dag lopen we in T-shirt te bakken in de zon. Onze dagplanning blijkt al even veranderlijk als het weer, want we houden het bij een kort tochtje. 

De weergoden gunnen ons nog een derde dag, vol regen en wind, maar helder genoeg om met open mond te kijken  naar de wonderen van de Valle Francès: eerst de bergwand vol sneeuw, ijs en water en dan het uitkijkpunt midden in het grote cirque. Temidden van al die toppen verzinkt Lotje zowaar spontaan in yogahouding.
Onze tent staat beneden in de vallei, in de beschutting van een bos. 's Avonds denken we nog dat er daar een microklimaat heerst, of dat de ontelbare kleine blaadjes van de coïhues bijzonder effectief  zijn in  het

/\

Alleen in de tent is het nog lekker droog en dus sluiten we ons zo lang mogelijk op. En als we dan toch op weg gaan, moeten ook wij er na een tijdje aan geloven.
hand.
Verzopen komen we aan in de refugio bij Lago Pehoe. We warmen ons op bij een theetje. En we bekijken de opties. Nog drie-en-een-half uur stappen tot de volgende en laatste kampeerplaats. Of nog een uurtje of vijf thee drinken, tot we met de boot en de bus naar huis kunnen.
Door de grote ramen kijken we naar de grijze regenwolken waarachter we vaag de silhouetten van de omliggende bergen vermoeden. We capituleren en beslissen een extra dagje door te brengen in de luxe van de grote stad.  

koen

opvangen van het hemelvocht, want ondanks de aanhoudende regenvlagen is onze kampeerplaats de hele dag droog gebleven.
's Morgens denken we daar anders over. Genoeg is genoeg en trop is te veel. De zon is verzopen, de bomen zijn verzopen, de bodem is verzopen.